ผู้เขียน หัวข้อ: มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 10  (อ่าน 471 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

ออฟไลน์ LoveClick

  • Administrator
  • ผู้จัดการฝ่าย
  • *
  • Thank You
  • -Given: 0
  • -Receive: 1
  • กระทู้: 4839
  • 36184 credits
  • View Inventory
  • Send Money To LoveClick
  • คะแนนน้ำใจ: 15
    • ดูรายละเอียด
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 10
« เมื่อ: พฤษภาคม 31, 2013, 09:10:26 PM »







มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 10
       
       บริเวณบันไดทางเดินในบ้านปัทม์ จันทร์เจ้าจะขึ้นมาตามปัทม์และรจนาไฉน
       
          "คุณปัทม์คุณรจนาไฉนเจ้า ลงไปทานอาหารได้แล้วเจ้า"
          ชิและจันทร์เจ้าได้ยินเสียงปึงปังในห้อง
          "เสียงอะไร ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ"
          "สงสัยโมโหหิว รีบไปบอกเถอะเจ้า..." จันทร์เจ้าว่า
       
          ภายในห้องนอนรจนาไฉน ปัทม์ใส่กลอนไว้แน่นหนาแล้วยืนขวางไว้
          "ในเมื่อคุณได้รับอิสรภาพแล้วก็ควรปล่อยให้ฉันเป็นอิสระด้วย"
          ปัทม์แกล้งทำเข้ม
          "มันไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลย"
          "ก็คุณต้องการให้ฉันไปจากที่นี่ไม่ใช่เหรอ"
          "ใครพูด"
          "คุณไง คุณเซ็นใบยินยอมหย่าก็เท่ากับฉันเป็นอิสระจากคุณแล้ว ปล่อยฉันไปซะ"
          "แต่เธอฉีกทิ้ง...ทุกอย่างเป็นโมฆะ"
          "คุณจะกักขังฉันไว้อีกเพื่ออะไร"
          "คนงานลาออกหมด... ฉันไม่มีแรงงานเก็บใบชา"
          "ต้องการตัวฉันเพื่อใช้แรงงานงั้นเหรอ"
          ปัทม์อมยิ้มแกล้ง
          "ใช่... เธอมีค่าเป็นเพียงแรงงานราคาถูก ถ้าอยากได้เงินแสน เงินล้านก็ต้องทำงานให้คุ้ม"
          "ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น..ได้!"
          เธอหันหลังกลับ ปัทม์โล่งใจคิดว่ารจนาไฉนไม่หนีไป แต่แล้วเธอพุ่งเข้าชนปัทม์ล้มลง แล้ววิ่งไปเปิดประตูทันที ปัทม์รีบวิ่งไปกอดรัดคว้าตัวไว้ตรงประตูห้อง
          "ปล่อยฉันนะ"
          
          หน้าห้องนอนรจนาไฉน   จันทร์เจ้ากำลังจะเคาะประตูห้อง
          "ถึงเวลาทานอาหารแล้วเจ้า"
          เสียงรจนาไฉนกับปัทม์ดังเล็ดลอดออกมา
          "เบาๆ สิ...ฉันเจ็บ"
          "ก็อย่าดิ้นสิ"
          จันทร์เจ้าถึงกับชะงัก... ชิคว้ามือจันทร์ไว้
          "ไม่ต้องเรียกแล้วล่ะ สองคนนั่นคงไม่หิวข้าวแล้ว"
          "จะอิ่มได้ไงก็ยังไม่ได้กินอะไรเลยเจ้า"
          "เชื่อเหอะ เดี๋ยวก็อิ่ม"
          จันทร์เจ้ามองหน้าชิอย่างเข้าใจความหมาย จันทร์เจ้าจะรีบลงไปข้างล่าง แต่ชิกลับแอบไปแนบประตู จันทร์เจ้าเข้ามาดึงหูออกไป....
       
          ภายในห้อง รจนาไฉนพิงประตูห้องนอนจะดันตัวออกไป ปัทม์เข้ามาฉุดคว้าตัว ทำให้ทั้งสองหน้าชิดติดกัน เธอรีบผลักปัทม์ออก ปัทม์ลากตัวเธอดึงลงบนเตียง
          "ว้าย...อย่านะ"
          "เจ้าเล่ห์นัก"
          ปัทม์หยิบเอาผ้าพันคอของรจนาไฉนที่ตกอยู่ที่พื้น
          "คุณจะทำอะไร"
          ปัทม์เข้ามาจับตัวแล้วเอาผ้าผูกมัดเธอไว้บนเตียง
          "ฉันไม่ได้เป็นนักโทษคุณนะ ฉันอุตส่าห์ช่วยเหลือคุณ ทำไมไม่สำนึกในบุญคุณกันบ้าง"
          ปัทม์ยิ้มๆบอก
          "ก็สำนึกไง ถึงต้องทำแบบนี้"
          ปัทม์ผูกมัดรจนาไฉนไว้กับเตียงนอน เขายื่นหน้ามาใกล้แก้มเธอ
          "ปล่อย... ฉันหิวแล้ว ฉันจะไปกินข้าว"
          "นี่เป็นการตอบแทนความดีของเธอ"
          ปัทม์พูดจบก็เดินหนีไป ปิดประตูห้อง
          "คนใจหยาบ... รู้งี้น่าปล่อยให้ติดคุกตลอดชีวิตซะก็ดีหรอก ปล่อยฉันนะ บอกให้ปล่อย"
       
          รจนาไฉนพยายามดิ้นให้หลุดจากมัด











 

PageRank Checking Icon